Genau'nun kökenleri
Eğer yetişkin olarak Almanca öğrenmeye çalıştıysan, bu hissi biliyorsundur. Kitabı açıyorsun, kelime sayfasına bakıyorsun ve aynı anda üç şey fark ediyorsun. Kelimelerin hepsi birbirine benziyor. Sana yardım etmesi gereken renkler iğne ucu kadar küçük. Ve kitabın dördüncü sayfasına geldiğinde zaten geride kalmışsın.
Bu uygulama işte buradan başladı.
Ben Mert'im. Tasarımcıyım. Almanya'ya eğlenmek için değil, hayat öyle istediği için taşındım. Yaşayabilecek kadar hızlı Almanca'ya ihtiyacım vardı. Sekiz yıl sonra bir sınavı geçmek için değil, altı ay içinde. Bürgeramt'a gidip memurun ne dediğini anlamak için. Kirayı okumak için. Komşuyla cümleyi önceden provasız konuşabilmek için.
Bulduğum şey, hiçbir uygulamanın benim için yapılmadığıydı. Turistler için yapılmıştı. Gençler için. On yılı olanlar için. Acelesi olan yetişkin kendi başınaydı.
Herkesin o durumda yaptığı şeyi yaptım. Uygulamaları topladım. Biri sadece fiil çekimleri için. Bir başkası sadece der / die / das için. Üçüncüsü vocabulary için ama o kadar gamified'di ki birisi bana dil öğretmek yerine çiftlik kurdurtmak istiyor gibiydi. Dördüncüsü cümleler için. Düzgün bir Almanca gramer uygulaması bulmam haftalar aldı — çünkü kimse yapmıyor. Sonunda telefonumda beş uygulama açıktı, her birine ayda aşağı yukarı on avro ödüyordum, toplam elli avro — bir de yeni bir ülkeye taşınmanın diğer tüm masrafları üstüne. Yine de bir sekmeden diğerine atlayıp duruyordum, bir sonraki ihtiyacım olan şeyi hangisinin öğreteceğini çözmeye çalışıyordum.
Flashcard'lara o zaman başladım.
Noktaların sorunu
Her Almanca kitap, isim cinslerini kelimenin yanındaki minik renkli bir noktayla kodlar. Das için yeşil. Der için mavi. Die için kırmızı. Fikir güzel. Uygulaması değil. Noktalar bir noktalama işaretinden daha küçük. İlk üç bölümde fark bile etmedim. Fark ettiğim an bile, ihtiyacım olduğunda gözüm oraya gitmiyordu. Dekorasyondu, sinyal değildi.
İroni şu: renkler, hafıza oyununun en eski numarası. Rengi metinden önce hatırlıyoruz. Bana kırmızı bir kelime ve yeşil bir kelime ver, kelimeleri unuttuktan ay sonra bile hangisinin hangisi olduğunu hatırlayayım. Kitabın fikri doğruydu. Sadece sonuna kadar gitmemişti.
Ben sonuna kadar götürdüm. Kendi flashcard'larımı yeniden yazdım. Her isim, cinsinin renginde. Das Fenster yeşille. Der Tisch maviyle. Die Tür kırmızıyla. Sadece nokta değil. Kelimenin tamamı. Kelimenin tamamını kaçıramazsın.
Bir hafta içinde cins hatalarım yarıya düştü. Daha zeki olduğum için değil. Renkler, beynimin gri metinde yapmayı reddettiği işi yaptığı için.
§
Sonra cases
Renk numarasına güvenmeye başlayınca daha ileri götürdüm. Almanca cases, çoğu öğreneni kıran şeydir. Akkusativ, Dativ, Genitiv. Her artikel için dört form, çoğulu sayarsan dört tane daha. Standart gramer tabloları gri bir duvar.
Onlara da renk verdim. Akkusativ kırmızı. Dativ yeşil. Genitiv mor. Birdenbire çekim tabloları duvar olmaktan çıktı. Örüntü oldu. Ve bir cümleyi okuduğumda, doğru artikel rengi kuralı hatırlamadan önce kafamda yanıp sönüyordu.
Sonradan okudum ki yaklaşık dört öğrenme stili var. Görsel, kinestetik, işitsel, sözel. İnsanlar farklılarına yaslanıyor. Ben görsele sertçe yaslanıyorum. Başka biri elle yazmaya yaslanıyor. Başka biri sesli duymaya. İyi bir dil uygulaması, her kişinin kendine uyan şeridi seçmesine izin vermeliydi.
Bu, uygulamanın ilk prensibi oldu. Profilden der / die / das renklerini değiştirebilirsin. Otomatik sesi açıp kapatabilirsin. Kural hatırlatıcılarını toggle edebilirsin. Dikkatini dağıtıyorsa örnek cümleleri gizleyebilirsin. Uygulama seni, beynin olduğu yerde karşılıyor — başka birinin kitabının olman gerektiğini düşündüğü yerde değil.
§
Sınıfın sınıra geldiği yer
Bu bölüme geçmeden açık olmak istiyorum. Öğretmenlerime minnettarım. İki kişiden Almanca öğrendim, bir Türk erkeği ve bir Alman kadını, ikisi de sabırlı, ikisi de iyi. Bu bölümün konusu onlar değil. Herhangi bir öğretmen de değil.
Öğretmenler insandır. Yoruluyorlar. Odada yirmi beş kişi daha var. Bir kişi, içerisindeki her öğrenen için o yükü taşıyamaz. İnsan öğretmen olmak böyle görünür. Konu, bir sınıfın şekli.
Bir sınıf, bir öğretmen ve çok öğrencidir. Bu şeklin yapısal sınırları var. Öğretmen yazını düzelttiğinde, sonraki cümleye geçer. Dem, den değil der. Formatın nadiren yer bıraktığı şey, o satırın hemen arkasından geleni söylemektir: çünkü helfen dativ alır. Kuralın hatırlatılması, refleksi inşa eden şeydir. O olmadan tek cümleyi düzeltirsin, örüntüyü kaybedersin.
Bu uygulama kuralı her zaman el altında tutar. Yanlış cevaba basıyorsun, kural geliyor. Doğru cevaba basıyorsun, az önce kullandığın örüntünün adı söyleniyor. Her dokunuş bir şeyi pekiştiriyor, sadece belirli kelimeyi değil.
Bir sınıfın ölçekte yapamayacağı diğer şey, kişiselleştirme. Bir tamirci tamirci kelimelerine ihtiyaç duyar. Bir hemşire hemşire kelimelerine. Bir yazılım mühendisi işinin kelimelerine. Herhangi bir grup kursu ortalama hızında hareket eder, ve dili belirli bir hayatı için isteyen yetişkin öğreniciler B1 civarında bir tavana çarpar. Format alan kalmaz — öğretmenler önemsemediği için değil, bire-çok öğretim, acele etmekte olan belirli bir yetişkin için tasarlanmamıştı.
Yazılım, bir grup formatının yapamayacağını yapabilir. Her öğreneni özellikle izleyebilir, boşluklarının gerçekten nerede olduğunu görebilir ve bir sonraki egzersizi o boşluklara yönlendirebilir.
§
Adaptive dönüş
Uygulama bu yöne gidiyor. Sadece statik bir gramer pack'i yığını değil, neyi kaçırmaya devam ettiğini izleyen ve o boşluğa, hayatına uyan bir sahnede içerik çeken bir şey.
İş hakkında konuşurken Dativ artikel'leri düşürmeye devam edersen, uygulama fark eder ve sonraki on egzersiz ofiste Dativ artikel olur. Perfekt'i sein ile kaçırmaya devam edersen, sonraki on hareket fiilleri geçmiş zamanda olur.
Neyde kötü olduğunu bulmak zorunda değilsin. Uygulama biliyor. Kendi çalışma planını tasarlamak zorunda değilsin. Uygulama yazıyor, bir seferde bir oturum.
Söz bu: seni on yılı olan birisi gibi değil, belirli bir hayatı yaşamaya çalışan belirli bir yetişkin gibi gören bir Almanca uygulaması.
§
Neden Genau
Genau Almancada ilk öğrendiğin kelimelerden biri. “Tam” ya da “doğru” anlamına geliyor. Birisi seni doğru anladığında söylediğin şey. Almanlar seninle hemfikir olduklarında da söylüyor — ki bu çok oluyor. Biraz daha Alman gibi görünmek istiyorsan, fırsat buldukça genau demekten kötüsünü yapabilirsin.
Kelimeyi sevdim çünkü dürüst. Genau, noktayı tutturmak demek. Yakın değil. Aşağı yukarı değil. Tam.
Uygulama bunu denemeye çalışıyor. Öğrenmenin gerçekten ihtiyacı olan belirli noktayı tutmak. Fazlalık yok, damla damla veri yok, israf yok.
Yetişkin olarak Almanca öğreniyorsan ve on yılı olanlar için yapılmış uygulamalardan bıktıysan, bu senin için.